zondag 6 juli 2014

kunstmarketing is geen kunst

Kunstmarketing is geen kunst



Een interessant artikel over een kunstenaar / marketingman die zijn visie over kunstverkopen geeft en stelt dat een kunstenaar maar liefst 70% van zijn tijd aan marketing dient te besteden om succesvol te zijn. Aanbevolen leeswerk dus op http://joepderksen.blogspot.nl/2014/07/marketing-is-geen-kunst.html


dinsdag 17 juni 2014

Durf duur te zijn

Durf duurder te zijn.



Als je kijkt op beurzen, kunstmarkten etc dan valt op dat de ene kunstenaars soms middelmatig werk goed verkoopt terwijl werk dat beter in elkaar zit bij de buurman nauwelijks verkoopt. Kennelijk spelen daar andere zaken mee dan de kunst op zich.

Van het grootste belang is uiteraard de eerste indruk die het langslopende publiek krijgt. Niet alleen moet hun aandacht worden getrokken met iets opvallends maar die aandacht moet zolang vastgehouden worden dat men de moeite neemt om uw kraam uitgebreid te bestuderen.

Daarnaast moet men het idee krijgen dat uw werk kwalitatief goed is. En laten we eerlijk zijn, 90% van de marktbezoekers kan dat absoluut niet bepalen. Hooguit heeft men een eigen voorkeur of smaak, maar die kunt u als kunstenaar onmogelijk beïnvloeden.

De leek brengt een directe associatie aan tussen prijs en kwaliteit. Is iets peperduur, dan zal daar wel een reden voor zijn. Ofwel een kunstenaar maar duur werk is gewoon goed. Anders zouden "kenners" die hoge prijzen toch niet betalen? Dat spreekt voor velen volledig voor zich.

durf duurder te zijn
opklikken voor groter


Dus wilt u als een geslaagd kunstenaar opvallen dan dient u in elk geval enkele zeer dure werken zo opvallend mogelijk te koop aan te bieden. Deze werken trekken in de grote massa van aanbiedingen de aandacht en zetten u voor veel personen direct als "goed" en "de investering dik waard" neer. Mooi, wat willen we nog meer.

Nou, verkopen bijvoorbeeld. Want de markt voor goedkopere en herkenbare werken is op het moment van schrijven , zomer 2014, behoorlijk groot en levendig. En richt u om te verkopen op het publiek dat kunstmarkten etc. bezoekt. Zie het artikel elders op dit weblog.

En als u uw werk dan voor een redelijke prijs aanbiedt naast de genoemde dure werken, dan zal dit al snel als een "aantrekkelijk koopje" worden ervaren. Zeker als u dat punt benadrukt door er een "beursaanbieding", "marktaanbieding", "alleen vandaag met 40% korting" etc van te maken.

De kans dat u tot de wel-verkopende verkopers gaat behoren neemt door deze simpele stappen aanzienlijk toe. Verkoopt u via een internetpagina? Dezelfde trucs laten zich ook daar gemakkelijk gebruiken.

maandag 2 juni 2014

Promotie van kunst

Promotie, niet populair bij kunstenaars

Kent u de amerikaanse Fastfoodketen Mcdonalds? Ik neem aan van wel. Toch komen we de reclame van deze hamburgerketen letterlijk overal tegen. Hun gouden "M" bij de vestiging torent overal bovenuit, op elke gebeurtenis wordt ingespeeld of er word zelf wel een actie bedacht die over alle TV-kanalen wordt uitgestrooid. Mcdonalds mag er van uitgaan dat het grootste deel van de bevolking hen kent. Een dergelijk bedrijf keert elke cent om voordat hij uitgegeven wordt. En toch doen ze deze peperdure reclames. Waarom? Omdat het werkt. Want bij promotie is het belangrijkste onderdeel de herhaling. De herhaling van de boodschap en vooral ook het herhalen van de merknaam.

Kijk eens een keertje naar de TV-reclame. En dan zien we dat mcdonalds niet de enige is. Bijna alle merken die u langs ziet komen kende u al. Maar ook zij weten dat ze hun boodschap tot in het oneindige moeten herhalen.

mindmap kunst verkopen
opklikken voor vergroting

De gebruikelijke praktijk in de kunst

Kijk nu eens naar de beeldende kunst. Wat doen kunstenaars aan promotie? Nu, de meeste eigenlijk helemaal niets. Één of twee keer per jaar zetten ze hun atelierroute als het verplichte nummer van de atelierroutes wordt georganiseerd. Overigens ook nog eens een verschijnsel dat over het hoogtepunt heen is, als we de berichten mogen geloven. Soms heeft men een website. Nu, websites werken net als de Mcdonalds reclame alleen als je die constant bijwerkt en promoot. Uit 5 jaar beheren van het MainportArt netwetwerk hebben we wel geleerd dat de meeste kunstenaars zelden of nooit iets aan hun website wijzigen en de meeste zijn dan ook nauwelijks of zelfs helemaal niet te vinden op internet.

De zichtbaarheid van ateliers is meestal ver te zoeken. Die zitten ergens achteraf, vaak op een industrieterrein of in een oude school die de gemeente een tijdje ter beschikking stelt. In elk geval niet op lekker zichtbare en vindbare locatie.

En dan hebben we de exposities. Over de vele varianten op dit terrein vindt u al het nodige op dit weblog, bijvoorbeeld over wachtkamers, hotels, galeries

Maar, zult u zeggen, deugt er dan niets? Nee, natuurlijk niet. Er zijn vele mogelijkheden van promotie. In het schema hieronder vindt u er een aantal maar dat overzicht is verre van compleet.

Laat de penselen eens een uurtje liggen en ga eens een plan maken hoe u zichzelf kunt promoten. Hoe u zichtbaarder kunt worden. Hoe uw naam naam boven komt als iemand een kunstwerk wil kopen.

Neem een agent

Wilt u het promotiewerk niet zelf doen? Maakt u liever kunst? Overweeg dan eens om iemand anders dat werk te laten doen. Dat kost u een paar centen of -bij een agent die werk in natura accepteert- een paar schilderijen. Maar als daar een leuke omzet tegenover staat, dan is dat die moeite toch wel meer dan waard?

Kortom, ga u verdiepen in uw promotie. En in de promotie van uw werk. Te duur? Bedenk eens wat een billboard als op de foto langs de snelweg kost. Dat is al snel een ton per dag! Toch zitten ze vol. Omdat veel mensen ze zien. En bedrijven er dus graag het geld voor over hebben.

woensdag 5 februari 2014

Kunst verkopen via Facebook

Kunst verkopen via Facebook.



Eerder schreven we op deze website al over het verkopen van kunst via internet. (zie) De conclusie was daarbij dat het lastig is, hoewel er enkele opmerkelijke uitzonderingen schijnen te zijn.

Buitengewoon populair onder kunstenaars is het gebruik van Facebook. Logisch, het is gemakkelijk in het gebruik en je krijgt directe terugkoppeling van je "facebookvrienden".

Uw "Facebookvrienden" krijgen uw portfolio wel te zien, maar iedereen die zich geen vriend mag noemen moet genoegen nemen met een viertal door Facebook geselecteerde werken. De zichtbaarheid van uw portfolio is dus marginaal in vergelijking met een normale website wat het kunst verkopen via Facebook al flink lastig maakt.

Maar er zit bij Facebook nog een addertje ter grootte van een Boa Constrictor onder het gras...En dat is iets waar veel mensen zich helemaal niet van bewust zijn: Facebook bepaalt wie uw berichten te zien krijgt, tenzij u ze even op de "timeline" van uw "vrienden" plaatst. Facebook houdt alles maar dan ook alles over u bij wat het maar te pakken kan krijgen. Daar wordt een soort van profiel mee opgebouwd dat later dient voor het bepalen welke advertenties u te zien gaat krijgen en van welke "vrienden" u post mag ontvangen. En wie van uw vrienden uw berichten gaan ontvangen. Vrij weinig, meestal.

Valt het u ook wel eens op dat een bepaalde oude vriend nooit meer iets van zich laat horen op Facebook? En dat altijd dezelfde mensen op uw bericht reageren? Dat is dus logisch. Als iemand niet erg actief is, dan verdwijnt deze voor Facebook als "niet zo interessant" volledig uit zicht. Zijn post wordt niet meer gelezen en hij wordt dus steeds oninteressanter.

Mensen waar u wat regelmatiger contact mee hebt zien uw berichten wel. En u ziet die van hen. En u reageert op elkaar waardoor Facebook van mening is dat u elkaar dus interessant vindt. Facebook zal in de praktijk volgens de geleerden op dit gebied uw vriendenkring beperken tot ongeveer de 30 meest actieve "vrienden". De rest van uw 8734 vrienden hoort niets van u. En u niet van hen.

Als u een beetje pech hebt kan het nog veel minder zijn. Facebook begint als u een bericht plaatst dit bij ongeveer 2% van uw "vrienden" te plaatsen. Reageren die er niet op, bijvoorbeeld door een "like" of door het te delen, dan is het jammer en blijft het daarbij. Alleen als er reacties komen ziet Facebook uw bericht als belangrijk en zal het doorzetten naar een procent of 20 - 30 van uw vriendenkring. En pas als die laaiend enthousiast worden gaat het verder.

De beste manier om dit te voorkomen is eigenlijk om de gehele dag door berichten op Facebook te plaatsen  waarbij een stuk of vijf per dag echt wel het minimum is. Veel goeroes gaan er vanuit dat het delen van de berichten van anderen niet meetelt voor uw populariteit. Daarnaast dient u op zoveel mogelijk berichten van anderen te reageren zodat u "op gaat vallen" voor de Facebooksoftware die de berichten verdeelt zodat deze u als belangrijk zal gaan rangschikken. Pas dan gaan meer mensen uw berichten ontvangen. Overigens ten koste van degenen die dit allemaal niet doen maar dat is uw probleem verder niet,

Een andere mogelijkheid om te zorgen dat meer mensen uw berichten gaan zien is gebruik te maken van betaaldiensten. Hiervoor zijn wel aparte pagina's, zogenaamde Fanpages nodig. En dan nog is er geen enkele garantie. Een goed achtergrondartikel vindt u [hier]

Kortom, wilt u verkopen via Facebook? Neem in elk geval een betaalde dienst. Reken bij 200 volgers (likers) op minimaal 30 euro per bericht dat u verzenden wilt. En weet dat dit dure bericht bij de ontvanger vaak na enkele uren al uit zicht verdwenen is. U kunt ook per klik op uw bericht adverteren. De kosten liggen dan op enkele dubbeltjes per klik.

Kortom, de elders behandelde bewaren tegen verkopen van kunst via internet gelden eigenlijk in nog veel grote mate bij het verkopen van Facebook omdat Facebook nog een aantal extra belemmeringen toevoegt..

En dat is dan nog los van het feit dat dit een bijzonder dure grap kan worden.

Facebook is leuk, NAAST een normale website, maar zeker niet in plaats van. Het is handig om contact te houden met een groep mensen. En om een imago op te bouwen door veel persoonlijks te plaatsen en dergelijke. Maar verder mag u er niet te veel van verwachten.

donderdag 10 oktober 2013

Komt een schilderij bij de dokter...Over exposeren in wachtkamers etc

Komt een schilderij bij de dokter...Over exposeren in wachtkamers etc.



Je hoort en ziet het steeds meer: Exposeren in wachtkamers van dokterspraktijken, exposeren in ziekenhuizen etc. Het is redelijk populair bij de medische stand omdat het op een voordelige manier de kale, meestal steriel witte muren van een broodnodig kleurtje voorziet. En kunstenaars zien er een manier in om hun kunst aan de man te brengen, iets wat in deze moeilijke tijd voor kunst verkopen toch al behoorlijk lastig is.

Er zijn verschillende bemiddelaars in deze wereld actief. Uiteraard met een goed verhaal naar de kunstenaar. Maar het is de vraag of die verhalen nu wel zo juichend moeten zijn.

Het publiek in dergelijke ruimtes is behoorlijk divers. Natuurlijk zullen er kunstliefhebbers tussen zitten maar de kans is groot dat zij vanwege een al dan niet ernstige kwaal in de ruimte zitten en niet om eens uitgebreid van de tentoongestelde kunstwerken te komen genieten.

Mensen in wachtkamers zijn ziek. Of ze begeleiden een zieke. Anders zaten ze daar niet. Het laatste waar zieke mensen op zitten te wachten zijn moeilijke, sombere schilderijen of werken met een boodschap. Goede kunst roept emoties en associaties op. En het gevaar dat die associatie in een dergelijke omgeving negatief is, is groot.

Wat dan natuurlijk wel kan werken zijn dus fleurige en kleurige kunstwerken, bij voorkeur abstract zodat niemand zich een buil kan vallen over hetgeen erop afgebeeld is. Of stillevens en bloemen. Die geven ook niet al te veel aanstoot. Een stilleven met een schedel is dan wellicht iets te confronterend, dus dat liever niet doen.

De kans dat iemand die uit de spreekkamer komt teruggaat naar de wachtkamer om nog eens naar dat mooie schilderij te gaan kijken dat daar hing is niet groot. Men is ofwel opgelucht ofwel gedeprimeerd, afhankelijk van de van de arts ontvangen boodschap.

En men wil naar huis. Mensen in wachtkamers willen naar huis. Zo leuk is het soms zeer lang zitten te wachten, bladerend in een "Libelle" van april 2007 en een gescheurd nummer van "arts en auto" nu ook weer niet.

Kortom, het is leuk als je als kunstenaar vragen om de sombere boel wat op te komen vrolijken met je kunstwerken, maar verwacht geen verkopen. Daar is het gewoon het publiek niet naar. En de stemming van dat zelfde publiek is er niet naar.

En de naamsbekendheid dan? Hoeveel mensen zouden na een indringend gesprek met een arts de naam die onder het schilderij stond (als het er al staat, meestal niet) nog herinneren?

Het grote voordeel ten opzichte van bijvoorbeeld het exposeren in hotels is dat het er hier allemaal wat rustiger en gedisciplineerder aan toe gaat. En de kans dat de kunstwerken ooit weer onbeschadigd retour komen is aanzienlijk groter.

Kortom, exposeren in ziekenhuizen en wachtkamers moet je uit een vorm van menslievendheid doen. Meer niet. Vaak geven locale kranten er nog wel enige aandacht aan. En dat is dan meegenomen qua exposure.

vrijdag 4 oktober 2013

Kunst verkopen in een galerie

verkopen via een galerie

Kunstgaleries zijn er natuurlijk in allerlei soorten en maten. Sommige zijn zo groot dat het wel een museum lijkt, andere beslaan slechts een paar vierkante meter en hebben slechts enkele stukken. In dat laatste geval is het meestal puur een liefhebberij van de eigenaar.


Naast de grootte van de galerie is er de doelgroep die bediend wordt. Deze is grofweg in twee delen op te splitsen, namelijk de kunst die gekocht wordt door kunstliefhebbers (gewoon omdat men het mooi vindt) en de kunst die vanwege de naam van de kunstenaar gekocht wordt als geldbelegging.

Vaak vinden we in de grote galeries vooral de kunst voor geldbelegging en in de kleine de kunst voor de liefhebber maar uitzonderingen bevestigen ook hier de regel.

Exposeren in een grote galerie

Voor een kunstenaar die het (nog) niet zover heeft geschopt dat hij/zij als belegging wordt aangekocht is het nagenoeg onmogelijk om bij de grotere (en bekendere) galeries binnen te komen tenzij de kunstenaar een enorme hoeveelheid geld meeneemt. De muurprijs (de prijs om een schilderij op te mogen hangen) is vaak indrukwekkend hoog.

Dat betekent automatisch dat ook de kunst die er moet komen te hangen behoorlijk duur moet zijn. En de kopers voor dure kunst van kunstenaars die nog geen naam gemaakt hebben zijn schaars. Verkoop je tegen alle verwachtingen in toch iets, dan rekent de galerie meestal tussen de 30 en 50% provisie. Kortom, je mag als kunstenaar een vrij afwijzende houding verwachten.

Exposeren in een kleinere galerie

Dat betekent dat je als kunstenaar afhankelijk bent van de kleinere galerie. Die rekent in het algemeen wat schappelijker muurprijzen en provisie. Sommige galeries trekken de huurprijs van de verkoopprovisie af. (bijvoorbeeld galerie Mocca in Harderwijk zodat je of een muurprijs of verkoopprovisie betaalt maar nooit beide. Dit kan een interessante tussenoplossing opleveren waarbij kunstenaar en galerie het verkooprisico volledig delen. Als kunstenaar mag je in elk geval een grote betrokkenheid bij je werk verwachten. De eigenaren van dit soort kleinere galeries doen het meestal niet om het geld (het is meestal al mooi als het kostendekkend is) maar puur uit liefhebberij. Ga er maar rustig van uit dat een galerie die voor minder dan €100.000 euro in voorraad heeft, er echt niet van kan leven.

Wat mag u verwachten?

Een galerie regelt de expositie, zorgt voor toezicht, publicaties, persberichten en dergelijke. Daarnaast beschikken ze meestal over een omvangrijke klantenkring die benaderd wordt bij een expositie. Sommige leveren boeken, kaarten of websites mee. Het inschakelen van een actieve galerie zorgt er voor dat je er als kunstenaar eigenlijk geen omkijken naar hebt. Uiteraard verschilt dit dienstenaanbod tussen de verschillende galeries. Ook een opening met een spreker of andere bijzonderheid wordt vaak door de galerie geregeld, Omdat een groot deel van de verkoop op de opening gebeurt is een opening zeer aan te raden,

Ik betaal niet om te poseren!

Een groeiend probleem voor deze kleine galeries is dat sommige kunstenaars weigeren om mee te betalen om hun werk te laten zien. Sommige galeries accepteren in zo'n geval wel enkele werken maar tot een volwaardige expositie met alle hierboven genoemde voordelen op het gebied van exposure etc. zal het dan nooit gaan komen. Verder zal de galeriehouder heel kritisch zijn en steeds meer naar de verkoopbaarheid van het werk gaan kijken. Een beginnend kunstenaar die niet meebetaalt zal het in de meeste gevallen niet redden om ergens binnen te komen op deze basis of zijn werk moet wel zeer imponerend zijn.

En dat is jammer want een goede samenwerking tussen galerie en kunstenaar kan zeer vruchtbaar voor beiden zijn. Dus zeker bij beginnende kunstenaars die nog niet van hun werk kunnen leven is maar de grote vraag of deze vorm van bezuiniging op de expositiekosten niet heel sterk tegen hen keert  Probeer liever een deal te sluiten waar u beiden voordeel van hebt. Dat kan bijna altijd.

Betalen met een kunstwerk

Als het echt niet gaat qua kosten, probeer dan een vorm van ruilhandel. Zie het dat je het eens wordt met de galeriehouder over betaling in natura door het leveren van een geschikt kunstwerk. Dan kost het geen geld maar levert wel de voordelen van een "normale" expositie.

Zoek daarom altijd een galerie waarmee het klikt en waar dus wel iets mee te regelen valt. Is die klik er vanaf het begin niet, dan is het maar de vraag of het verstandig is om als kunstenaar bij die galerie te exposeren, maar omgekeerd zal een galerie bij het ontbreken van chemie ook niet snel geneigd zijn om een expositie te organiseren waarbij de galerie maar moet afwachten of er enige verdienste aan vast zit.

De galerie koopt zelf in

Een vrij zeldzaam voorkomende maar wel bestaande variant is die, waarbij de galerie het werk van de kunstenaar inkoopt en daarna zelf de verkoopprijs bepaalt. Dat kan interessant zijn als kunstenaar omdat je zeker weet dat er sprake van omzet is, maar reken er wel op dat u zeker niet het volle pond zult ontvangen. Immers, de galeriehouder wenst ook beleg op zijn boterham en moet er dus vrij zeker van zijn dat hij een behoorlijke marge kan realiseren. Ook zal de galeriehouder dit pas gaan doen als u enige naam hebt gemaakt. Of u krijgt een extreem laag bedrag voor uw werk aangeboden.

Ontwikkelingen in de online galeries

En dan zijn er nog de online-expositiemogelijkheden waar we binnenkort op terug gaan komen. Wel kunnen we op voorhand zeggen dat bij normale online-galeries of via eigen websites de kans op enige serieuze verkoop minimaal is. Bij speciale online galeries zoals IMocca  is deze kans aanzienlijk groter en kan door het wereldwijde bereik met de beoordelingsmogelijkheid op werkelijke grootte zelfs wel eens groter zijn dan welke plaatselijke of landelijke galerie dan ook. Er zijn voorbeelden waar online verkoop goed loopt, maar dat zijn uitzonderingen die in het betreffende artikel beschreven zijn.

Kortom, het verkopen van uw kunst via een galerie is op vele manieren mogelijk maar het is ook een wereld met eigen gebruiken. Maar er geldt ook dat er meestal meer kan dan u denkt.

zondag 29 september 2013

Kunst verkopen via een website is onmogelijk

Kunst verkopen via een kunstwebsite is lastig tot onmogelijk. Dat heeft vooral te maken met het feit dat internet geen mogelijkheden heeft tot het overbrengen van emotie. En kunst is tenslotte pure emotie.

Een fotootje van een paar vierkante centimeter kan onmogelijk de imposante indruk van een groot schilderij weergeven. Dat moet je op je af laten komen. Je moet er aan voelen, aan ruiken. Je moet de emotie ondergaan. En dan zal de begeerte om het te bezitten vanzelf wel komen.

Een product dat hier sterk aan tegemoet komt is Imocca de onlinegalerie van Galerie Mocca. Maar de meeste websites hebben de mogelijkheden van IMocca domweg niet.




En via veilingsites wordt aardig verkocht. Maar dan wel via prijzen dat de kunstenaar blij mag zijn als hij of zij de kosten van het doek en de verf er uit krijgt. Dat schiet ook niet echt op.

Is een website voor een kunstenaar dan helemaal niet nuttig? Jazeker wel, heel nuttig zelfs. En dan vooral als visitekaartje. Of liever gezegd als een verlengstuk daarvan.

Een website is namelijk wel heel geschikt om een indruk te geven van uw werk of uw portfolio. En daar fungeert het als visitekaartje.

Een dergelijke site moet wel aan een aantal eisen voldoen. Zo moet deze er niet al te goedkoop uitzien. U geeft toch geen visitekaartje met kreukels en koffievlekken?

Een ander punt is reclame op een website. Natuurlijk, het kan. En je ziet het ook heel vaak. Is het reclame voor het netwerk waar een site deel van uitmaakt dan is het nog verdedigbaar omdat de reclame de website indirect ten goede komt, maar gewone productreclame of reclame in de sfeer van "wilt u ook zo'n gratis website" werkt niet altijd even goed.

Straal altijd uit dat u echt serieus met uw website met uw werk bezig bent. Als u het kennelijk niet echt serieus neemt, waarom zou iemand anders dat dan wel doen?

Bij Mainport Art Productions werkt men al jaren met het verstrekken van gratis (inderdaad, met reclame) of zeer voordelige websites (zonder reclame) en wat toch duidelijk werd was dat de kennis van de doorsnee kunstenaar met betrekking tot websites zeer beperkt is.

Men overschat gruwelijk de kennis die nodig is om een website te maken. Tegenwoordig kan iedereen die weet hoe je op internet kunt komen een website maken. De kennis is zelfs zo gering dat men zich die in één dag eigen kan maken. Inclusief de kennis om de site later uit te bouwen en/of er onderhoud op te plegen.

Daarom heeft Mainport Art Productions enkele eigen workshops ontwikkeld. In één dag leert u een volwaardige website maken die u daarna gewoon kunt gaan gebruiken. Dus voor een paar tientjes beschikt u niet alleen over een prima kunstwebsite maar ook over de kennis om er optimaal mee om te gaan. Kortom, iets wat eigenlijk geen enkele serieuze kunstenaar mag missen.

Meer informatie vindt u op http://mainportart-workshops.blogspot.com


UPDATE 1 feb 2014

Dit stukje lokte, net als meer artikelen op de weblog een aantal positieve en negatieve reacties op. Er waren een tweetal kunstenaars die juist heel goed via internet verkochten. Één beweert ruim 180 werken in twee jaar verkocht te hebben. Na een uitgebreid gesprek bleken er een aantal opmerkelijke overeenkomsten te zijn:

1. Beide sites waren volledig Engelstalig.
2. Beide sites verkochten figuratieve kunst, voor 90% typisch Hollandsche landschappen
3. Beide sites verkochten meestal kleinere werken, maximaal 40 x 50 cm, met een enkele uitschieter
4. Beide hadden een grote klantenkring onder ge-emigreerde Nederlanders
5. Beiden publiceerden zeer veel persoonlijke informatie op Facebook, die vaak op geen enkele manier aan hun kunst gerelateerd was maar waardoor er wel een band met de "vrienden" op Facebook ontstond.

Dus wilt u gaan verkopen via internet? Doe hier dan uw voordeel mee.